Kalabalıklar İçinde Kendini Duymak

Modern insanın en sık düştüğü yanılgılardan biri, huzuru dış koşulların kusursuzluğuna bağlamaktır.

Kas 13, 2026 - 14:20
Güncellendi: 4 gün önce
0 0
Kalabalıklar İçinde Kendini Duymak
Modern insanın düştüğü yanılgılar...

Günleriniz nasıl geçiyor? Gün içindeki telaşlarınız, karmaşalarınızı en son ne zaman karşınıza

alıp yakın mercekle baktınız? Mesela geçen haftanız nasıldı? Birlikte bakalım isterseniz:

Sabah gözümüzü açtığımız anda başlar telaşımız. Henüz yataktan bile çıkmadan zihnimizin kapısı aralanır ve içeriye görünmez bir kalabalık doluşur. Başucumuzdaki çalar saatin gürültüsü günün griliğine perde olmaya çalışsa da başaramaz. Yüzümüzü yıkarken aynadaki yüzü bazen tanımakta zorlanırız.

Telefon ekranından süzülen mavi ışıkla birlikte başkasının hayatları, yarım kalmış işlerin listesi, trafikte geçecek dakikalar, söylenmiş ya da söylenecek sözler… Gün daha başlamadan omuzlarımızagörünmez bir uğultu yerleşir.

Günü çoğu zaman anlamayız bile…

Akşam olup başımızı yastığa koyduğumuzda ise tuhaf bir yorgunluk hissederiz. Bedenimiz bütün gün masa başında oturmuş olsa bile zihnimiz kilometrelerce koşmuş gibidir. Çünkü biz, dışarıdaki gürültüden kaçmak için kapıları kapattığımızda bile, o gürültüyü kendi içimizde ağırlamaya devam ederiz. Bedenimizle çalışıyorsak zaten üzerinde konuşacak çok mesele var demektir.

Peki bunun sorumlusu var mıdır? Varsa kimdir? Kim olmalıdır? Bir sorumlu olmak zorunda mıdır? Kafamızda delirten sorular…

Modern insanın en sık düştüğü yanılgılardan biri, huzuru dış koşulların kusursuzluğuna bağlamaktır. "Şu proje bir bitsin, şu borçlar bir kapansın, herkes bir sussun, ortalık biraz durulsun; işte o zaman sakinleşeceğim" deriz. Oysa hayatın doğası gereği fırtınalar hiç dinmez. Bir dalga çekilirken ufukta mutlaka yenisi belirir. Dış dünyayı tamamen susturmaya çalışmak, rüzgâra ellerimizle set çekmeye çalışmak kadar beyhudedir. Hele ki ulaşımın ve iletişimin çok kolay olduğu, her şeye ulaşmanın tek bir tuşa basmakla sağlandığı dijital bir çağda…

Bundan yüzyıllar önce, yeryüzünde savaşlar, salgınlar ve belirsizliklerle sarsılan sokaklarda yürüyen filozoflar da bu soruyu sormuşlardır: Dışarısı bu kadar karışıkken, insanın içerisi nasıl sakin kalabilir? Bu arayış, felsefe tarihinin en zarif kavramlarından birini doğurdu:

Ataraksiya…

Kelime kökeni itibarıyla Yunanca tarache (sarsıntı, kargaşa) sözcüğünün başına olumsuzluk eki getirilmesiyle türetilen ataraksia, en yalın haliyle "sarsıntısızlık" ya da "ruh dinginliği" anlamına gelir. Başta Epikuros ve Stoacı filozoflar olmak üzere pek çok düşünür, iyi bir yaşamın sırrını bu kavramın içine gizlemişti. Epikuros denince aklımıza hemen “haz” kavramı gelse de konunun oldukça geniş olduğunu düşünerek devam edelim:

Burada ince bir ayrımı kaçırmamak gerekir: Ataraksia, hiçbir şeyi umursamamak, duygusuzlaşmak ya da dünyaya sırtını dönüp bir köşeye çekilmek değildir. Aksine, hayatın tam ortasında dururken bile zihnin merkezini kaybetmeme sanatıdır. Tıpkı açık denizler gibidir; fırtına koptuğunda denizin yüzeyi metrelerce kabarıp köpürebilir ama birkaç kulaç derine indiğinizde, orada hiç bozulmayan ağırbaşlı bir sessizlik ve sükûnet hüküm sürer. Ataraksia, insanın kendi içinde o derinliği inşa etmesidir. Bu kısımda günlük yaşamda sıkça kullanılan, argo terim olan “atraksiyon yaşamak” kavramının “aksiyon “ ile karıştırıldığının da konumuz dışında olduğunu belirtmek isterim.

Peki, o derinliğe nasıl inilir?

Stoacı filozofların bu konudaki yaklaşımı son derece berrak ve ayakları yere basan bir ilkeye dayanır:

Kontrol edebildiklerimizle edemediklerimizi birbirinden ayırmak. Dışarıdaki kalabalığın ne söyleyeceğini, trafiğin akışını, geçmişte yaşananları ya da yarının getireceği sürprizleri kontrol edemeyiz. Ancak tüm bu olanlara vereceğimiz tepkiyi, zihnimizde neye yer açacağımızı ve dikkatimizi nereye yönelteceğimizi yalnızca biz belirleriz.

Kendi kontrol alanımızın dışındaki fırtınalara üzülmeyi bıraktığımız an, içerideki uğultu da yavaş yavaş dinmeye başlar. Günün sonunda kalabalıklar yine sokaklarda olacak, bildirim sesleri yine çalacak ve hayat kendi bildiği hızlı ritimde akmaya devam edecek. Ama siz, o gürültünün tam ortasında durup kendi içinizdeki sessiz odaya çekilebildiğinizde, artık kalabalığın bir parçası olmaktan çıkıp kendi hayatınızın dingin seyircisine dönüşürsünüz.

Bunu nasıl yapacağınızı da bir uzman desteği alarak öğrenebilirsiniz.

 Sizin zihninizdeki en gürültülü kalabalık hangisi; dışarıdan gelen sesler mi, yoksa kendi içinizde susturamadığınız düşünceler mi?

Yorumlarda buluşalım.

Tepkiniz nedir?

Beğen Beğen 1
Beğenme Beğenme 0
Aşk Aşk 0
Komik Komik 0
Vay Vay 0
Üzgün Üzgün 0
Sinirli Sinirli 0

Yorumlar (0)

User